Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΦΩΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ

Σμύρνα ζύμωσα, χρυσό και κρίνα για μια χίμαιρα
μίσθωσα τους δρόμους με το μήνα στα εφήμερα
βρίσκω φίλους στη γιορτή του Άδη ν’αφιονίζονται
κι είναι πάνω τους καρφί το χάδι και χαρίζονται
Έπλυνα της ήβης την πορφύρα στην παλίρροια
πάλεψα για την πνοή που πήρα με μυστήρια
μέρισμα θα προσδοκώ μιας τύχης σε απέλαση
δίκοπος της λησμονιάς ο πήχης για προσπέλαση
Πλεύρισαν των γυρισμών τα πλοία στο μπαλκόνι μου
σαν ιπτάμενο χαλί η Ντία στο σεντόνι μου
μ’έκοψε στην άμμο το κρινάκι και ημέρεψε
ήπιε απ’το σώμα μου σαράκι και με στέρεψε
Στων ανέμων είδα τα παλάτια φως αντίγραφο
μου’ διναν τους πόθους με τα μάτια, τελεσίγραφο
νύχτα άμυαλη με το τσακμάκι σε πυρπόλησα
νόστος μ’έπιασε στην Κατεχάκη κι αυτομόλησα

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

ΠΡΟΠΕΤΑΣΜΑ ΚΑΠΝΟΥ

στη νύχτα ανυψώνονται τα πράγματα
ακόμα κι από τις στάχτες τους
και μάχονται με την ετοιμοπόλεμη Λογική  

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ

της μνήμης η πάμφωτη ραγισματιά
διαθλάται τρεις το πρωί στην κάμαρά μου
ενώ ανασταίνεται μια απροσδόκητη παραίσθηση
και με φτερωμένα λόγια αναπαριστά
των κατόπτρων τις επαγγελίες σε ακηδεμόνευτο Χρόνο
ό,τι συνοψίζεις απουσιάζει, μου υπενθύμισε
ό,τι σε ακολουθεί σε ξεστρατίζει
ό,τι σε ακυρώνει σ' εμπεριέχει
ό,τι απαριθμείς σε ξενιτεύει και
ό,τι αποδιώχνεις σε αλυσοδένει

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

ΔΕΛΤΙΟ ΝΥΧΤΑΣ

βρέχει καταρρακτωδώς στα βόρεια του Κόσμου
στα νότια φυσούν άνεμοι πολλών αναμνήσεων
αγκυροβολημένα θα παραμείνουν κι απόψε τα όνειρα
η νύχτα θα είναι απροσπέλαστη

μου ζητήθηκε από την απανταχούσα Λογική
να μην κάνω άσκοπες μετακινήσεις
στου παρελθόντος, τους αμέρωτους έρωτες 

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑ

να μπορείς σε ήττες στητός να οδεύεις.
μάτια από φως να ορθώνεις στων σκιών τη φωνή
αέρινος με πνοή απόρθητη
ν' ανθίζεις ζωές στο πέρασμά σου
να μετράς τις ερήμους αν σου δοθούν
ως ιχνηλάτες στο ταξίδι σου
εκεί βαδίζει η αγνότητα
οι άπραγες μέρες να σε τρομάζουν

πράξε όρθρο άλαλο σ' ό,τι χάθηκε
ήταν μάχης πέρασμα και κατάκτηση
θησαύρισμα που σου χαρίζει το αδιάβατο
θα 'ναι όσα πάλεψες κι έγινες εσύ

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΘΕΑΘΗ


σε τριανταφυλλιάς αγκάθι
μια οδύνη εθεάθη
που το άρωμα της πίνει
λαίμαργα σαν το χαμίνι
το αποψινό μαράζι
την καρδιά μου τη στενάζει,
και σε παρόδους των ονείρων
έκανα ξανά τη γύρα
με τ' αμοίραστα σου μύρα
και στης νύχτας τη φαβέλα
πάνω στου ανέμου σου τη σέλα, σαν ιππότης
ξενιτεύομαι και θρέφω αποστάσεις
των καιρών τις παρατάσεις,
Δον Κιχώτης
σαν τον Αλόνσο και το Σάντσα
αχ το φως μου επικράνθη
όπως οι σκιάσεις γέρνουν
της ψυχής μου άπονα, τα άνθη

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΤΗ ΔΙΑΠΑΣΩΝ

το κέλυφος αν θραύσεις σε μια φράση της αγοράς
έναν αγύρτη υπερσυντέλικο ίσως να βρεις, που τείνει
έως εκεί που ο χρόνος προ πολλού ήταν σε παύση
- η άρση της ασυλίας των καιρών είναι στη διαπασών 

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ

μην αποστρέφεις το βλέμμα σου
από τα αγγελτήρια των τεθνεώτων,
συνδράμουν ως σκαπανείς των ταξιδευτών
στις ουράνιες διαδρομές
και ως σηματωροί των άστρων στην Ωκεάνια Ύπαρξη 
του Σύμπαντος Κόσμου
στους Γονείς μου

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

ΣΤΟ ΘΑΜΠΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Marinos Karvelas. Φίλος μου. Γιορτάζει σήμερα και να τον χαιρόμαστε..Τον γνώρισα το 1989 στο Ηράκλειο,όταν ξεκίνησα να αγαπώ την Κρήτη,τόσο παράφορα τότε όσο το Κάιρο σήμερα. Κολλήσαμε. Τότε στον Καρτερό, στο εξοχικό της οικογένειάς του έξω από το Ηράκλειο, μετά στη Μηθύμνης στη Φωκίωνος Νέγρη όπου μετακόμισε και με φιλοξενούσε συχνά ως Θεσσαλονικιό. Το 1996 μοιράστηκα στιχουργικά με τον Γιάννη Τσατσόπουλο το δίσκο του "Αρπαχτικό μου όνειρο", σ' ενορχήστρωση Μιχάλη Νικολούδη και τότε στον δισκογραφικό απολογισμό του έτους, επιλέχθηκε ως ένας από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, από τους συντάκτες της Ελευθεροτυπίας.Ο Μαρίνος έγινε βασικός κρίκος σε μια αλυσίδα γνωριμιών που ακολούθησαν κι έφεραν άλλους σημαντικούς φίλους στη ζωή μου. Η ερμηνευτική του δύναμη δεν κατάφερε το εκτόπισμα που του άξιζε στη αναγνωρισιμότητα, για λόγους που όλοι λίγο πολύ ξέρουμε. Καθόλου τυχαίο ότι τον επέλεξε ο Μανώλης Ρασούλης ως βασικό συνεργάτη εκείνη την εποχή στην νυχτερινή Αθήνα. Αργότερα τον κέρδισε η σύνθεση και η στιχουργική, για την οποία με τιμά να με θεωρεί δάσκαλό του (ψάξε και θα δεις). Δεν σου μιλάω για μια ανάμνηση, ομότιτλη του τραγουδιού μας σε μουσική Βαγγέλη Βέττα. Σου λέω για τα νιάτα μου. Και που να φανταστώ ότι εκεί στον Καρτερό, που ακόμα αντηχούνε τα γέλια μας, στον ίδιο κήπο φιλοξενούσε κι έπαιζε ως παιδί με τον Πάπα και Πατριάρχη της Αλεξάνδρειας με τον οποίο μοιάζουν πολύ φυσιογνωμικά. Ο ίδιος ο Πατριάρχης μου έλεγε ότι η αδερφή του κοιτάζοντας κάποιες φωτογραφίες παλιές, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει αν είναι ο Πατριάρχης ή ο Μαρίνος.

Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος (ποιητής, στιχουργός)
17 - 7 - 2017

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Την καρδιά όταν ολοφωτίζει η σκέψη
και κυριεύει ολόκληρη την ύπαρξη,
αμπόρετο να μείνει άπραγος ο Άνθρωπος
στον κόσμο ετούτο,
καθώς, ταλανίζεται στη λεκτική παραφορά του ασήμαντου,
και τότε κυοφορούμενος, ασκητεύει
στα περίχωρα ενός ανείπωτου κόσμου.

Θάλασσες από συντέλεια τον αποτυπώνουν,
πετροκοπιό που διαρκώς λουλουδίζει.

Μόνο τα πουλιά δεν τον λησμονούν
και του μαρτυρούν φτεροκοπώντας τριγύρω του,
το ανεκπλήρωτο, σ' εκείνο που ετάχθη στο ταξίδι του.

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

ΣΕ ΥΨΟΣ ΔΙΘΥΡΑΜΒΙΚΟ

Εάλω το Έαρ του Έρωτα
στα βράδια τ' αμέρωτα, όταν
οι Ερινύες, ξεχύνονται ακροβολισμένες
στην Ερημία του πόθου,
σε ύψος διθυραμβικό.
Η Ειμαρμένη ασθμαίνοντας
σε ετοιμόρροπο Χρόνο
αυτοπυρπολείται ερήμην της.
Το σώμα -τρόπαιο- απολησμονιέται, ξανά
στην άγρια εκγύμναση
της αποκαθήλωσής του, κι απρόσιτο
μέσα στις αλκοολικές μνήμες του
επαναπατρίζει δίσεχτα χρόνια,
και σπασμένες μέρες απαντοχής

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

ΑΚΟΥΣΑ ΤΟ ΦΩΣ

είδα τον άνεμο
από το μισάνοιχτο παραθύρι μου,
κι άκουσα το φως 
της απόμακρης χαραυγής 
μαζί να με καλούν
 
σήκω μου είπαν, μόλις και προλαβαίνεις
να σπείρεις άστρα στις αυλές του κόσμου,
για να θερίσουν ουρανούς
τα πεινασμένα παιδιά το πρωί


τ' αποθέματα της αγάπης τελειώνουν,
τρέξε, το φεγγάρι και μόνο
δε θα προκάνει να ταΐσει
τόσους απελπισμένους

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

ΑΜΦΙΠΟΛΟΣ

Αμφίπολος στην άγρια συνείδηση,
και φιλέρημος περιδιαβαίνω τα ύψη της,
η εμπράγματη γεωγραφία αγνοεί τις βουνοκορφές
και τα δύσβατα μονοπάτια της, μόνος
ο καθείς εκεί πορεύεται, και η απουσία
σκότος πολύφυλλο, αναγεννάται σε Φως,
από τα φλογισμένα ανθοβολήματα των ψυχών