Δευτέρα, 16 Οκτωβρίου 2017

ΦΩΣ ΑΝΤΙΓΡΑΦΟ

Σμύρνα ζύμωσα, χρυσό και κρίνα για μια χίμαιρα
μίσθωσα τους δρόμους με το μήνα στα εφήμερα
βρίσκω φίλους στη γιορτή του Άδη ν’αφιονίζονται
κι είναι πάνω τους καρφί το χάδι και χαρίζονται
Έπλυνα της ήβης την πορφύρα στην παλίρροια
πάλεψα για την πνοή που πήρα με μυστήρια
μέρισμα θα προσδοκώ μιας τύχης σε απέλαση
δίκοπος της λησμονιάς ο πήχης για προσπέλαση
Πλεύρισαν των γυρισμών τα πλοία στο μπαλκόνι μου
σαν ιπτάμενο χαλί η Ντία στο σεντόνι μου
μ’έκοψε στην άμμο το κρινάκι και ημέρεψε
ήπιε απ’το σώμα μου σαράκι και με στέρεψε
Στων ανέμων είδα τα παλάτια φως αντίγραφο
μου’ διναν τους πόθους με τα μάτια, τελεσίγραφο
νύχτα άμυαλη με το τσακμάκι σε πυρπόλησα
νόστος μ’έπιασε στην Κατεχάκη κι αυτομόλησα

Σάββατο, 7 Οκτωβρίου 2017

ΠΡΟΠΕΤΑΣΜΑ ΚΑΠΝΟΥ

στη νύχτα ανυψώνονται τα πράγματα
ακόμα κι από τις στάχτες τους
και μάχονται με την ετοιμοπόλεμη Λογική  

Τρίτη, 3 Οκτωβρίου 2017

ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ

της μνήμης η πάμφωτη ραγισματιά
διαθλάται τρεις το πρωί στην κάμαρά μου
ενώ ανασταίνεται μια απροσδόκητη παραίσθηση
και με φτερωμένα λόγια αναπαριστά
των κατόπτρων τις επαγγελίες σε ακηδεμόνευτο Χρόνο
ό,τι συνοψίζεις απουσιάζει, μου υπενθύμισε
ό,τι σε ακολουθεί σε ξεστρατίζει
ό,τι σε ακυρώνει σ' εμπεριέχει
ό,τι απαριθμείς σε ξενιτεύει και
ό,τι αποδιώχνεις σε αλυσοδένει

Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

ΔΕΛΤΙΟ ΝΥΧΤΑΣ

βρέχει καταρρακτωδώς στα βόρεια του Κόσμου
στα νότια φυσούν άνεμοι πολλών αναμνήσεων
αγκυροβολημένα θα παραμείνουν κι απόψε τα όνειρα
η νύχτα θα είναι απροσπέλαστη

μου ζητήθηκε από την απανταχούσα Λογική
να μην κάνω άσκοπες μετακινήσεις
στου παρελθόντος, τους αμέρωτους έρωτες 

Παρασκευή, 29 Σεπτεμβρίου 2017

ΘΗΣΑΥΡΙΣΜΑ

να μπορείς σε ήττες στητός να οδεύεις.
μάτια από φως να ορθώνεις στων σκιών τη φωνή
αέρινος με πνοή απόρθητη
ν' ανθίζεις ζωές στο πέρασμά σου
να μετράς τις ερήμους αν σου δοθούν
ως ιχνηλάτες στο ταξίδι σου
εκεί βαδίζει η αγνότητα
οι άπραγες μέρες να σε τρομάζουν

πράξε όρθρο άλαλο σ' ό,τι χάθηκε
ήταν μάχης πέρασμα και κατάκτηση
θησαύρισμα που σου χαρίζει το αδιάβατο
θα 'ναι όσα πάλεψες κι έγινες εσύ

Δευτέρα, 25 Σεπτεμβρίου 2017

ΕΘΕΑΘΗ


σε τριανταφυλλιάς αγκάθι
μια οδύνη εθεάθη
που το άρωμα της πίνει
λαίμαργα σαν το χαμίνι
το αποψινό μαράζι
την καρδιά μου τη στενάζει,
και σε παρόδους των ονείρων
έκανα ξανά τη γύρα
με τ' αμοίραστα σου μύρα
και στης νύχτας τη φαβέλα
πάνω στου ανέμου σου τη σέλα, σαν ιππότης
ξενιτεύομαι και θρέφω αποστάσεις
των καιρών τις παρατάσεις,
Δον Κιχώτης
σαν τον Αλόνσο και το Σάντσα
αχ το φως μου επικράνθη
όπως οι σκιάσεις γέρνουν
της ψυχής μου άπονα, τα άνθη

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

ΣΤΗ ΔΙΑΠΑΣΩΝ

το κέλυφος αν θραύσεις σε μια φράση της αγοράς
έναν αγύρτη υπερσυντέλικο ίσως να βρεις, που τείνει
έως εκεί που ο χρόνος προ πολλού ήταν σε παύση
- η άρση της ασυλίας των καιρών είναι στη διαπασών 

Δευτέρα, 31 Ιουλίου 2017

ΤΟΥ ΣΥΜΠΑΝΤΟΣ ΚΟΣΜΟΥ

μην αποστρέφεις το βλέμμα σου
από τα αγγελτήρια των τεθνεώτων,
συνδράμουν ως σκαπανείς των ταξιδευτών
στις ουράνιες διαδρομές
και ως σηματωροί των άστρων στην Ωκεάνια Ύπαρξη 
του Σύμπαντος Κόσμου
στους Γονείς μου

Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

ΣΤΟ ΘΑΜΠΩΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

Marinos Karvelas. Φίλος μου. Γιορτάζει σήμερα και να τον χαιρόμαστε..Τον γνώρισα το 1989 στο Ηράκλειο,όταν ξεκίνησα να αγαπώ την Κρήτη,τόσο παράφορα τότε όσο το Κάιρο σήμερα. Κολλήσαμε. Τότε στον Καρτερό, στο εξοχικό της οικογένειάς του έξω από το Ηράκλειο, μετά στη Μηθύμνης στη Φωκίωνος Νέγρη όπου μετακόμισε και με φιλοξενούσε συχνά ως Θεσσαλονικιό. Το 1996 μοιράστηκα στιχουργικά με τον Γιάννη Τσατσόπουλο το δίσκο του "Αρπαχτικό μου όνειρο", σ' ενορχήστρωση Μιχάλη Νικολούδη και τότε στον δισκογραφικό απολογισμό του έτους, επιλέχθηκε ως ένας από τους καλύτερους δίσκους της χρονιάς, από τους συντάκτες της Ελευθεροτυπίας.Ο Μαρίνος έγινε βασικός κρίκος σε μια αλυσίδα γνωριμιών που ακολούθησαν κι έφεραν άλλους σημαντικούς φίλους στη ζωή μου. Η ερμηνευτική του δύναμη δεν κατάφερε το εκτόπισμα που του άξιζε στη αναγνωρισιμότητα, για λόγους που όλοι λίγο πολύ ξέρουμε. Καθόλου τυχαίο ότι τον επέλεξε ο Μανώλης Ρασούλης ως βασικό συνεργάτη εκείνη την εποχή στην νυχτερινή Αθήνα. Αργότερα τον κέρδισε η σύνθεση και η στιχουργική, για την οποία με τιμά να με θεωρεί δάσκαλό του (ψάξε και θα δεις). Δεν σου μιλάω για μια ανάμνηση, ομότιτλη του τραγουδιού μας σε μουσική Βαγγέλη Βέττα. Σου λέω για τα νιάτα μου. Και που να φανταστώ ότι εκεί στον Καρτερό, που ακόμα αντηχούνε τα γέλια μας, στον ίδιο κήπο φιλοξενούσε κι έπαιζε ως παιδί με τον Πάπα και Πατριάρχη της Αλεξάνδρειας με τον οποίο μοιάζουν πολύ φυσιογνωμικά. Ο ίδιος ο Πατριάρχης μου έλεγε ότι η αδερφή του κοιτάζοντας κάποιες φωτογραφίες παλιές, δεν μπορούσε να ξεχωρίσει αν είναι ο Πατριάρχης ή ο Μαρίνος.

Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος (ποιητής, στιχουργός)
17 - 7 - 2017

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ

Την καρδιά όταν ολοφωτίζει η σκέψη
και κυριεύει ολόκληρη την ύπαρξη,
αμπόρετο να μείνει άπραγος ο Άνθρωπος
στον κόσμο ετούτο,
καθώς, ταλανίζεται στη λεκτική παραφορά του ασήμαντου,
και τότε κυοφορούμενος, ασκητεύει
στα περίχωρα ενός ανείπωτου κόσμου.

Θάλασσες από συντέλεια τον αποτυπώνουν,
πετροκοπιό που διαρκώς λουλουδίζει.

Μόνο τα πουλιά δεν τον λησμονούν
και του μαρτυρούν φτεροκοπώντας τριγύρω του,
το ανεκπλήρωτο, σ' εκείνο που ετάχθη στο ταξίδι του.

Παρασκευή, 2 Ιουνίου 2017

ΣΕ ΥΨΟΣ ΔΙΘΥΡΑΜΒΙΚΟ

Εάλω το Έαρ του Έρωτα
στα βράδια τ' αμέρωτα, όταν
οι Ερινύες, ξεχύνονται ακροβολισμένες
στην Ερημία του πόθου,
σε ύψος διθυραμβικό.
Η Ειμαρμένη ασθμαίνοντας
σε ετοιμόρροπο Χρόνο
αυτοπυρπολείται ερήμην της.
Το σώμα -τρόπαιο- απολησμονιέται, ξανά
στην άγρια εκγύμναση
της αποκαθήλωσής του, κι απρόσιτο
μέσα στις αλκοολικές μνήμες του
επαναπατρίζει δίσεχτα χρόνια,
και σπασμένες μέρες απαντοχής

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

ΑΚΟΥΣΑ ΤΟ ΦΩΣ

είδα τον άνεμο
από το μισάνοιχτο παραθύρι μου,
κι άκουσα το φως 
της απόμακρης χαραυγής 
μαζί να με καλούν
 
σήκω μου είπαν, μόλις και προλαβαίνεις
να σπείρεις άστρα στις αυλές του κόσμου,
για να θερίσουν ουρανούς
τα πεινασμένα παιδιά το πρωί


τ' αποθέματα της αγάπης τελειώνουν,
τρέξε, το φεγγάρι και μόνο
δε θα προκάνει να ταΐσει
τόσους απελπισμένους

Κυριακή, 26 Μαρτίου 2017

ΑΜΦΙΠΟΛΟΣ

Αμφίπολος στην άγρια συνείδηση,
και φιλέρημος περιδιαβαίνω τα ύψη της,
η εμπράγματη γεωγραφία αγνοεί τις βουνοκορφές
και τα δύσβατα μονοπάτια της, μόνος
ο καθείς εκεί πορεύεται, και η απουσία
σκότος πολύφυλλο, αναγεννάται σε Φως,
από τα φλογισμένα ανθοβολήματα των ψυχών

Παρασκευή, 24 Μαρτίου 2017

ΜΕ ΣΑΛΠΙΣΜΑΤΑ ΗΤΤΑΣ

Τ' απόκεντρα του Χρόνου μ' έχουν ενεχυριάσει.
Τ' αόρατα τυπογραφεία με τα μπρούτζινα
καγκελωμένα στοιχεία τους,
μ' έχουν ταξινομήσει από τη γέννα μου.

Τ' αρπαχτικά της μνήμης μου με κατακερματίζουν,
και σε ανήκουστους προορισμούς μ' εκτοπίζουν.
Με ενάγουν οι θεομπαίχτες συνειρμοί μου
κι επάνω μου επαναπροσδιορίζουν τις εξουσίες τους.
Σε μια άκυρη ενδελέχεια με αλυσοδένουν
οι αρχειοθέτες του μυαλού μου.
Η παρακμή γύρω μου μ' απαλλοτριώνει και μ' εξορίζει
με τους αθέατους διαβάτες,
σε προσημειωμένες διαδρομές, κι ύστερα,

με των Αδόκιμων Καιρών τους διθυράμβους, με επαναπατρίζει
ξανά και ξανά σε άγονες μέρες, με σαλπίσματα ηττημένων 

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Ω ΕΜΕΙΣ

η συνέχεια εις το προσεχές μέλλον,
με τα σιδερένια προσωπεία που επεξεργάζονται
αιώνες τα ψεύδη, χαλκεύοντάς τα, σε αλήθειες,
σ' ένα παιχνίδι κατόπτρων στις Γυάλινες Πόλεις
με τις φρικτά μακιγιαρισμένες ημέρες,
και με τη φαντασμαγορία των Άβιων Βίων

- Ω Εμείς οι Ιθαγενείς της Γης - ανεμόδαρτοι του Σύμπαντος

Τρίτη, 28 Φεβρουαρίου 2017

ΕΥΜΕΤΡΙΑ

τύχη μέγιστη, έλαχε σε κάποιους ανθρώπους
να μην τους είναι μπορετή η αυταρέσκεια
και να γίνονται οι ίδιοι καθρέφτης του εαυτού τους
περνώντας από την άλλη πλευρά - πρόδηλη ευμετρία

(παραφράζοντας βιογραφίες ποιητών)



Πέμπτη, 23 Φεβρουαρίου 2017

ΑΘΕΛΑ ΜΟΥ

φοβάμαι μήπως και
σε κλειδώσει το βλέμμα μου
στα σκοτάδια του Χρόνου, άξαφνα
και σε θανατώσει άθελά μου,
μα πάλι, δε θα 'θελα να φυσήξει
άνεμος στις σκέψεις μου,
ανασύροντάς σε από τα βάθη τους
ωσάν, απροσμέτρητο Νόστο

Κυριακή, 19 Φεβρουαρίου 2017

ΜΑΧΑΙΡΙΑ

στο κορμί μου επάνω ακονίζω μαχαίρια
τόσα χρόνια ως ενθύμια φυλάσσω με πειστήρια δρόμων,
σε δύσβατα χρόνια κι από ερημίες μυστικών διαδρομών
στροβιλίζονται λέξεις που ακόμα σκορπάνε
θυμίαμα ασέληνης νύχτας, καταγράφοντας,
τη μητρική της σάρκας τη γλώσσα
μα ο πόθος δε μπορεί να μερώσει στην κόψη της μνήμης,
διάστικτος πια από ρημαγμένες ημέρες σε απόκρημνους τόπους
κι ανήλεος, με το βραχνό των ανέμων νανούρισμα
βρυχάται, ζητώντας, με άλλων μύθων
τα εφήμερα ταξίδια να συντάξει, της λησμονιάς το χρέος

(παραφράζοντας βιογραφίες ποιητών)

Παρασκευή, 10 Φεβρουαρίου 2017

ΑΓΡΑΦΗ ΚΑΤΑΔΙΚΗ

ζωές λεηλατημένες από μία άγραφη καταδίκη 
που μόλις καινούρια μέρα χαράξει, δένονται μόνες τους
με αλυσίδες, και όταν μονολογούν με τη σκλάβωσή τους 
δείχνουν έναν ανυπόστατο δυνάστη, 
που οι ίδιες τον έχουν σκιαγραφήσει ως υπαρκτό,
μέσα στον αχαρτογράφητο τόπο της ψυχής τους

Τετάρτη, 8 Φεβρουαρίου 2017

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

ΣΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ ΤΑ ΠΕΛΑΓΗ

ζυγιάζονται και φτεροκοπούν τα όνειρα
τριγύρω σου κι εντός σου ενώ εσύ,
τα αριθμείς και σε συρτάρια του μυαλού σου φυλακίζεις,
μα όταν η σελήνη θα σύρει την παλίρροια
ως την ακτή, θα δεις και εκείνα που δεν άντεξαν
να σε προσμένουν και, χάθηκαν στου Χρόνου τα πελάγη

Σάββατο, 28 Ιανουαρίου 2017

Κυριακή, 22 Ιανουαρίου 2017

Η ΕΠΙΣΤΟΛΗ

Τραβούσε γραμμές με το κραγιόν της
στον καθρέφτη με αριθμούς και λόγια ακατανόητα
λες και ήτανε, χαίνουσες πληγές όλα ετούτα,
ενώ ο πόνος γράπωνε το κορμί της,
όπως ένα αρπαχτικό το θήραμά του.
Ύστερα σήκωσε το ακουστικό του τηλεφώνου
κι αφού σχημάτισε έναν αριθμό στο καντράν,
ακούστηκε από την άλλη πλευρά της γραμμής
μια αντρική φωνή, καθώς με το άλλο χέρι της
θώπευε τα μαργαριτάρια στο λαιμό της
που αστράφτοντας, τόνιζαν
τις σκιάσεις της θλίψης στα μάτια της.
Αναμένοντας για λίγο και χωρίς ν' απαντήσει
το εναπόθεσε ξανά στη θέση του.
Κοιτώντας με άδειο βλέμμα το δωμάτιο,
άρπαξε ξαφνικά από την κρεμάστρα
το παλτό της, που με τα τόσα του κουμπιά
φαινόταν σαν αμπέχονο
σ' εμπόλεμη κατάσταση και
φορώντας το, άνοιξε την πόρτα
και χάθηκε μέσα στη νύχτα,
αποφασισμένη μαζί με όλα
εκείνα που την ταλάνιζαν, να φύγει μακριά.
Η καταιγίδα βρήκε τότε την ευκαιρία
να εισβάλλει στο ορθάνοιχτο πλέον σπίτι της,
σωρεύοντας στο πάτωμα βρεγμένα φύλλα,
νιφάδες χιονιού με όνειρα
και μια τσαλακωμένη επιστολή,
που μόλις, είχε ελευθερώσει
από τη χούφτα της.

Πέμπτη, 19 Ιανουαρίου 2017

ΤΑ ΜΗΔΕΝ

το σύστημα αοράτως,
τείχη ανυψώνει,
μαγεύει και θυμώνει
τα μηδέν με τα μηδέν ζευγαρώνει

Κύκλωπας είναι και κυκλώνει
τις ζωές ανακυκλώνει
μ' αριθμούς και με συμβάσεις
με το ζόρι με εντάσεις

και στης ζωής το εμπάρκο
στοιχηθήκαμε στο μπάγκο
κι ότι λάχει κι ότι γίνει
μέσα στων καιρών τη δίνη

όμως ο Χρόνος γράφει, γράφει
ξ έ ρ ο ν τ α ς ό μ ω ς κ α ι ν α σ β ή ν ε ι

- Και γι' αυτό και για τ' άλλα στη γυάλα:
μην προσπερνάτε τ' όνειρο
είμαστε όλοι αθώοι μπροστά στο θαύμα
μπλα μπλα μπλα
κοιμήσου τώρα
αύριο θα ξημερώσει
άλλη μια Θεό-χαζη μέρα

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

ΙΧΝΟΓΡΑΦΙΑ

Μάτια που ράγισαν
στο πρώτο του έρωτα το κάλεσμα
- γλυπτά της ήβης.
Ενθαρρυμένη η απουσία,
σφάλισε το πέρασμα στ' όνειρο.
Φτεροκοπώντας η στιγμή χάθηκε
στο θάμπωμα της νύχτας.
Ίσως να 'ναι γραφτό την κάθε ψυχή
να τη στοιχειώνει κι ένας δρόμος,
που ήταν ολόφωτος,
κι ορθάνοιχτος σαν αγκαλιά,
μα τον προσπέρασε,
βαδίζοντας σε γνώριμες διαδρομές.
Έτσι την έμαθαν από τη γέννα της,
μ' ένα παιδιάστικο, πικρό χαμόγελο,
σε ανορθόγραφη ιχνογραφία των αισθήσεων,
να συμπράττει μαζί με το Χρόνο
στο ανεκπλήρωτο του πόθου της.

Κυριακή, 1 Ιανουαρίου 2017

ΣΥΝΟΜΟΛΟΓΩΝΤΑΣ

Κάθε ποίημα είναι κι ένα χρονικό της ενσυνείδησης - η προοπτική τού εννοηματικού κόσμου που απελευθερώνεται δημιουργικά και κατακλύζει το άτομο μέσα στο συμπαντικό γίγνεσθαι - όπου το μεγεθύνει, το ανθοφορεί και το αναγάγει σε στοχαστικό πεδίο αναδημιουργίας - συνδημιουργίας. Ο αναγνώστης, το ερμηνεύει - κατακτώντας το - ή το προσπερνά αδιάφορα, ανάλογα με την αποκάλυψη - φωταγώγηση - μιας συνιστώσας ή πολλών εντός του, αποζητώντας την καθαρτήρια μετεξέλιξη στο "υπάρχειν". Ακόμα και στους τέσσερις τοίχους του δωματίου μια αχτίδα φωτός που απρόσκλητα το φωτίζει, μπορεί να δώσει το έναυσμα της στοχαστικής ανύψωσης και της λυτρωτικής διαλεκτικής με την υπαρξικότητα. Οι λέξεις συναντούν τα ηχοχρώματα μες στην αέναη κίνηση τού "(Συν) Είναι" ως συνοδοιπόροι και, ωσάν γενεσιουργές υποθήκες, γίνονται συμμέτοχες στις θραύσεις και στα θραύσματά του, όπως συνεπάγονται μαζί του - συνομολογώντας το Χρόνο άχρονο.